خانم رجوی رئیس جمهوری منتخب شورای ملی مقاومت ایران برای دوران انتقال، در شهرداری منطقه 17 پاریس حضور پیدا کرده و سخنرانی کرده اند. متن سخنرانی در دو سایت دیدگاه و بحران بازتکثیر شده است.
ایشان در این سخنرانی متعهد می شوند که در ایران دموکراتیک، دولت موقت به مفاد بیانیه حقوق بشر پایبند خواهد بود. از جمله می گویند:
- «دیروز ۲۵ اوت سالروز آزادسازی پاریس بود. روزی که نیروهای فرانسوی آزاد و نیروهای زرهی ژنرال لوکلر پاریس را آزاد ساختند. روز بعد در ۲۶ اوت ژنرال دو گل به شانزه لیزه و به میان جمعیت عظیم مردم پاریس رفت.»
- مقاومت ایران برای عدالت و حقوقبشر بپا خاسته است. ایرانی بدون اعدام، شکنجه، سانسور و احکام شریعت آخوندی. ایرانی که به همه مذاهب و عقاید بر پایه حقوق بینالمللی احترام میگذارد.
- خونهایی که برای آزادی ایران نثار شده و رنجی که در این ۴دهه مردم ایران متحمل شدهاند، در برنامه مقاومت ایران برای یک ایران آزاد به گُل نشسته است.
- مطابق این برنامه در ایران آزاد شده فردا، مردم ایران باید از همه آزادیهای مندرج در اعلامیه جهانی حقوقبشر و میثاقها و کنوانسیونهای بینالمللی از جمله میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی،
کنوانسیون علیه شکنجه و کنوانسیون حذف کلیه اَشکال تبعیض علیه زنان برخوردار شوند.
شورای ملی مقاومت از تحقق تمام مواد میثاق جهانی حقوقبشر دفاع میکند. از جمله:
ـ لغو حکم اعدام
ـ منع هر گونه شکنجه تحت هر عنوان
ـ آزادیکامل بیان، عقیده و مذهب، مطبوعات، فضای مجازی و احزاب و اتحادیهها
ـ تبدیل رادیو و تلویزیون به محلی برای نشر اخبار و اطلاعات و بحث آزاد بدون سانسور.
ـ لغو قوانین شریعت آخوندی
ـ خلعسلاح و انحلال سپاه پاسداران، بسیج و وزارت اطلاعات. همچنین انحلال دادگاهها و دادسراهای انقلاباسلامی و سایر نهادهای سرکوبگر.
ـ تأمین امنیت قضایی تمام آحاد مردم
ـ و برپایی یک نظام قضایی مستقل مبتنی بر اصل برائت، حق دفاع، حق دادخواهی، حق برخورداری از محاکمه علنی و استقلال کامل قضات.
چند نکته در سخنان ایشان را برجسته می کنم که به نظر نگارنده شایان تأمل هستند:
- پاریس پس از حمله قوای متفقین به فرانسه و اخراج قوای وابسته به نازیسم آزاد شد. دوگل و پارتیزان ها، هرچند باعث دردسر برای اشغالگران شده بودند، اما به تنهایی نتوانستند اشغالگران را از کشورشان بیرون کنند.
- پایبندی به مفاد بیانیه حقوق بشر، می بایست بدون اما و اگر و تبصره و ماده واحده الحاقی باشد. بطور مثال، لغو «قوانین شریعت» می بایست بخشی از این حقوق باشد، چه «شریعت آخوندی»، و یا شریعت مسیحی پاپی و یا هر شکل، نوع و قرائتی از شریعت، نباید در قوانین کشوری دخالت داشته باشد، به همین دلیل گفته می شود جدائی دین از دولت (حکومت).
- آزادی بیان و رکن چهارم (آزادی قلم) بدون شک یکی از پایه های اصلی نظام دموکراتیک است. در قانون اساسی، و آنها که می خواهند پایه ریز آن قانون باشند، دولت، مجلس و یا قوای نظامی حاکم بر صحنه سیاست نمی تواند و نباید ماده الحاقی تصویب کند و سیاستمداران و اعضای وابسته به خود را از مراوده با رسانه های مخالف منع کرده و دستور تشکیلاتی صادر کند.
خانم مریم رجوی در پایان می گویند « آزادی گنجی گرانبهاست که رنجی گران میطلبد. برای آزادی ایران تا آخر ایستادهایم.»
بی شک ایشان برای چنین ادعای بزرگی می توانند سند، مدرک و تاریخ زرین 60 ساله ارائه دهند. تاریخی که نه تنها باعث مباهات اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران است، بلکه در پیرامون سازمان، بسیاری به 60 سال گذشته با احترام نظاره می کنند.
در عین حال، کنشگری در دنیای سیاست، بسیار سهمگین تر و پرمطالبه تر از میدان نبرد است. حزب توده در دنیای سیاست بی آبرو شد چرا که به خلق و وطن خیانت کرد. متضاد آن، مصدق برای ثبت کردن نام خود در تاریخ ایران، حتی یک قطره خون فدا نکرد، اما در برخی از موضعگیری هایی که می توانست بر «بودن» و «نبودن» سیاسی او تأثیر بسزایی داشته باشد، «آن»را انتخاب کرد که به «نبودن» سیاسی او انجامید، اما او را در دل ایرانی ها نسل بعد از نسل «مانا» کرد. آینده سازمان مجاهدین خلق ایران چنین باد.