برای پایان کشتار و محاصره؛ برای زندگی، آزادی و حقوق برابر مردم فلسطین!

زمستان از راه رسیده است. در غزه، باران بر خانه‌ها نمی‌بارد؛ بر چادرهای پاره، بر آوار ساختمان‌ها، بر کودکان بی ‌سرپناه و بر مردمی می‌بارد که جنگ و محاصره، زندگی‌شان را به نبردی روزمره برای زنده ماندن تبدیل کرده است.

در غزه کودکان پیش از آنکه فرصت شناختن جهان را پیدا کنند، با بی ‌رحمانه‌ترین چهره آن روبه‌رو شده‌اند. حق کودکی کردن، حق بازی، حق خوابیدن در خانه‌ای گرم؛ این ساده‌ترین حقوق انسانی را نیز از آنان گرفته‌اند.

گزارش ۱۳ نوامبر سازمان ملل تصویری هولناک از این فاجعه ارائه می‌دهد. بارندگی‌های شدید زندگی ۲۲۶ هزار انسان را تحت تأثیر قرار داده است. بیش از ۴۰ هزار سرپناه آسیب دیده و بیش از ۹ هزار سرپناه غیرقابل استفاده شده‌اند. هزاران خانواده در میان آب، گل و فاضلاب گرفتارند. کودکان در چادرهای خیس می‌لرزند. بیماری و گرسنگی جان مردم را تهدید می‌کند.

این همه در سرزمینی است که ده‌ها هزار انسان در آن کشته شده‌اند و بخش عظیمی از خانه‌ها و زیرساخت‌هایش ویران شده است. سازمان جهانی بهداشت از ثبت دست‌کم ۹۲۰ حمله به مراکز و کارکنان درمانی از سال ۲۰۲۳ خبر داده است. در ۱۲ نوامبر، حمله اسرائیل به بخش جراحی بیمارستان ناصر در خان‌یونس دست ‌کم شش نفر، از جمله یک جراح و یک نوجوان، را کشت. دهشتناک است، جهانی ساخته‌اند که در آن پزشکی که برای نجات جان انسان‌ها می‌جنگد، خود باید از بمب بگریزد؟ مناسباتی بر جهان حاکم است که نجات یک بیمار به مسئله‌ای امنیتی تبدیل شده، اما کشتن او با زبان نظامی توجیه می‌شود؟

اما باران خانه‌ها را ویران نکرده است؛ بر ویرانه‌هایی می‌بارد که بمب‌ها ویران کرده‌اند. سرما آغازگر این فاجعه نیست؛ بر فاجعه‌ای فرود آمده است که دولت فاشیست اسرائیل و حامیانش در ایجاد آن تماما مسئول‌اند.

نسل ‌کشی؛ سیاستی فراتر از جنگ علیه حماس

آنچه در غزه جریان دارد، صرفاً جنگ علیه یک سازمان مسلح تروریستی نیست. منطق این تعرض را باید در سیاست اشغال، کنترل سرزمین، تغییر مناسبات جمعیتی و درهم‌شکستن امکان حیات مستقل جامعه فلسطین جست ‌و جو کرد. حتی کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل در سال ۲۰۲۵ به این نتیجه رسید که مقامات و نیروهای اسرائیلی در غزه مرتکب نسل ‌کشی شده‌اند و در گزارش اکتبر ۲۰۲۶ نیز بر تداوم اعمال نسل ‌کشانه تأکید کرد.

حماس جریانی اسلامیستی و تا مغز استخوان ارتجاعی است و جنایات تروریستی آن علیه غیرنظامیان محکوم است. اما وجود حماس نه مجوز اشغال است، نه مجازات جمعی و نه نابودی زندگی میلیون‌ها انسان. هیچ کودکی مسئول حماس نیست. هیچ مادری نباید با جان فرزندش تاوان سیاست یک سازمان اسلامیستی را بدهد. مردم مقصر جنایت و تروریسم حماس و دولت اسرائیل نیستند.

تخریب خانه‌ها، بیمارستان‌ها و زیرساخت‌ها تنها نابودی ساختمان‌ها نیست؛ نابودی شرایط ادامه حیات یک جامعه است. در سیاست “اسرائیل بزرگ”، کنترل سرزمین، تحمیل سلطه و درهم‌شکستن مقاومت اجتماعی در برابر اشغال، به بخشی از منطق این جنگ تبدیل شده است.

نسل ‌کشی تنها گرفتن جان انسان‌ها نیست؛ تعرض به حق یک جامعه برای ادامه حیات است. می‌خواهند نه فقط خانه‌های مردم، بلکه امکان بازگشت آنان به یک زندگی عادی، به کار، به مدرسه، به شادی و به آینده را از میان ببرند.

مسئولیت دولت اسرائیل و حامیان جهانی آن

مسئولیت این جنایات تنها متوجه نتانیاهو و ائتلاف راست افراطی او نیست. سیاست اشغال و سرکوب در ساختار سیاسی، نظامی و امنیتی اسرائیل ریشه دارد. اختلافات لیکود و اپوزیسیون، از جمله نیروهای پیرامون آیزنکوت، این اشتراکات بنیادی را از میان نمی‌برد. تغییر دولت بدون پایان اشغال، محاصره و انکار حقوق فلسطینیان، تغییری در بنیان این فاجعه ایجاد نخواهد کرد.

از سوی دیگر، بدون حمایت نظامی، مالی، دیپلماتیک و استراتژیک آمریکا، دولت اسرائیل قادر به پیشبرد این سیاست‌ها با چنین امکاناتی نبود. پشت بمب‌هایی که بر غزه فرود می‌آیند، صنایع تسلیحاتی، قراردادهای میلیاردی و محاسبات قدرت‌های جهان سرمایه‌داری، مشخصاً هیئت حاکمه آمریکا، قرار دارند. این یکی از حقایق هولناک سرمایه ‌داری است: نظمی که ثروتش حاصل کار انسان‌هاست، منابع عظیم اجتماعی را برای ساختن ابزار نابودی همان انسان‌ها بسیج می‌کند.

در یک سوی جهان، میلیاردها دلار صرف ساختن بمب می‌شود؛ در سوی دیگر، مادری برای یافتن یک پتو، یک قرص دارو و یک لقمه نان تقلا می‌کند. این فقر امکانات نیست؛ ثروت عظیم بشریت است که توسط سرمایه علیه خود بشریت به کار افتاده است.

قدرت کارگران در برابر ماشین جنگ!

اما بشریت در برابر این ماشین جنگی بی‌قدرت نیست. کارگران بنادر در مارسی، راونا، جنوا و دیگر شهرهای اروپا علیه انتقال تسلیحات به اسرائیل اقدام کرده‌اند. در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ نیز اتحادیه‌های کارگران بنادر در چندین کشور در اقدامی هماهنگ علیه انتقال تسلیحات و نظامی ‌سازی بنادر اعتراض و اعتصاب کردند. همان دست‌هایی که جهان را می‌سازند، می‌توانند از به حرکت درآوردن ماشین ویرانی آن سر باز زنند.

هیچ بمبی بدون کار انسان ساخته نمی‌شود، هیچ کشتی جنگی بدون کار انسان به حرکت درنمی‌آید. قدرتی که جهان را می‌گرداند، می‌تواند در برابر قدرتی که جهان را ویران می‌کند بایستد. سرنوشت غزه نباید در اتاق‌های مذاکره دولت‌ها و فرماندهان نظامی تعیین شود. بشریت آزادی‌خواه، و در قلب آن طبقه کارگر، باید با قدرت اجتماعی مستقل خود برای پایان دادن به این جنایات دخالت کند.

غزه، کمونیسم و رهایی انسان

برای کمونیسم کارگری، انسان و طبقه کارگر نقطه عزیمت سیاست است؛ نه دولت، نه ملت، نه مذهب و نه پرچم. حق زندگی، آزادی، امنیت، رفاه و برخورداری از یک زندگی انسانی، حقوقی جهان‌شمول و غیرقابل معامله‌اند.

حزب ما از حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین، تشکیل کشور مستقل فلسطینی در کنار اسرائیل، پایان اشغال و شهرک ‌سازی، رفع محاصره و برابری کامل حقوق انسانی و مدنی دفاع می‌کند. ما با تروریسم اسلامیستی، ناسیونالیسم قومی و مذهبی و هر سیاستی که جان انسان‌ها را قربانی اهداف دولتی و نظامی می‌کند مخالفیم. آزادی مردم فلسطین در گرو شکست سیاست اشغال و سرکوب است، نه پیروزی یک ارتجاع بر ارتجاعی دیگر.

سوسیالیسم برای ما وعده خوشبختی در آینده‌ای دور نیست؛ مبارزه‌ای است برای آنکه هیچ انسانی امروز قربانی سود سرمایه، مصلحت دولتهای ارتجاعی و پرچم و مذهب نشود. آزادی انسان از حق زنده ماندن آغاز می‌شود، اما به آن محدود نمی‌ماند؛ انسان باید بتواند زندگی کند، بیافریند، دوست بدارد و از زندگی لذت ببرد.

فراخوان به بشریت متمدن؛ این فاجعه باید پایان یابد!

مردم غزه به همدردی صرف نیاز ندارند. به پایان فوری حملات، رفع محاصره، غذا، دارو، آب سالم، سرپناه و امکانات گرمایشی نیاز دارند. حزب حکمتیست خواهان تضمین فعالیت آزاد سازمان‌های امدادی و درمانی، تأمین فوری نیازهای آوارگان و بازسازی امکانات حیاتی زندگی است.

ما از کارگران، اتحادیه‌ها، تشکل‌های اجتماعی و نیروهای آزادی‌ خواه در اسرائیل و سراسر جهان می‌خواهیم که مبارزه سازمان ‌یافته علیه جنگ، اشغال و مشارکت در ماشین کشتار را گسترش دهند. هیچ مصلحت دولتی نباید نجات جان انسان‌ها را به تعویق بیندازد. کودکی که امشب از سرما می‌لرزد، نمی‌تواند منتظر پایان مذاکرات قدرت‌های دخیل در این فاجعە بماند. بیماری که امروز دارو ندارد، نمی‌تواند تا فردا صبر کند.

جهانی که قادر به تولید پیشرفته‌ترین سلاح‌هاست، اما کودکان جنگ‌ زده‌اش از سرما و گرسنگی رنج می‌برند، از نظر امکانات مادی فقیر نیست؛ مناسبات اجتماعی حاکم بر آن ورشکسته است. این جهان وارونه باید تغییر کند. باید از قاعده‌اش بر زمین گذاشته شود. ما و بشریت آزادیخواه نباید بپذیریم، که قتل‌عام انسان‌ها به خبری روزمره تبدیل شود. نباید پذیرفت که کودکان در چادرهای خیس بزرگ شوند و جهان به تماشای آنان عادت کند.

هر کودکی که در غزه می‌میرد، جهانی از امکان‌های زندگی را با خود به گور می‌برد؛ جهانی از خنده‌ها، آرزوها، دوستی‌ها و آینده‌ای که هرگز فرصت تحقق نمی‌یابد. این تنها مرگ یک انسان نیست؛ ربودن تمام زندگی‌ای است که حق داشت پیش روی او باشد.

غزه نباید به گورستان وجدان بشریت تبدیل شود. این جهان متعلق به جنگ ‌طلبان و صاحبان قدرت نیست؛ متعلق به انسان‌هایی است که آن را می‌سازند. غزه باید زنده بماند. مردم فلسطین باید آزاد باشند. مردم فلسطین و اسرائیل باید در آزادی، امنیت و برابری زندگی کنند.

برای پایان جنگ، نسل ‌کشی، محاصره و کشور مستقل فلسطینی!

برای آزادی، برابری و یک دنیای بهتر!

حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست

٢٦ آبان ١٤٠٥- ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶