در ادامه تجمع بسیجیها و لمپن بازی مداحهای حکومتی در خیابانها، روز آدینه ۲۷ شهریور، رژه حکومتی به نام «جان فدا» به راه انداخته شد. در هنگامه تشدید فقر و تنگدستی، نگاه داشتن مزدوران بسیجی و دلواپسان امنیت نظام در خیابان تنها با سیرکردن شکم و پُر کردن جیب آنها می تواند ادامه داشته باشد.
کسانی که به برکت هواداری از باندهای رژیم و یا به بهانه بودن در خیابان برای مقابله با دشمن شکمهای شان سیر است خبر از گرسنگی مردم ندارند. عده انگشت شماری که با دهانهای کف کرده از ادامه جنگ حرف می زنند هزینه جنگ طلبی را بر دوش مزدبگیران و کارگران می گذارند. همزمان با تعطیلی کسب و کار مردم از طریق پلمپ کردن، عده دیگری در نهادهای سرکوبگر استخدام می شوند. زنان مزدور و سرکوبگر که در برابر زنان با پوشش اختیاری مانع ایجاد می کنند و درگیرمی شوند موضوع ایدئولوژی نیست بلکه حفظ نظام در این موقعیت بعد از قیام دی ماه، دقیقا منافع اقتصادی و امنیتی دارد. برهمه روشن است که در راهبرد حکومت، امنیت نظام بر امنیت هر شهروندی تقدم دارد.
رئیس پلیس راهور تهران از طرح استقرار پلیس زن در برابر مدارس دخترانه که قرار است از اول مهر اجرایی شود خبر داد. ظاهرا این طرح به نام امنیت دختران است اما دو هدف بیشتر ندارد. کنترل حجاب و کنترل پیشگیرانه از شکلگیری اعتراض دانش آموزی با توجه به نقش آنها در خیزش گسترده شهریور ۱۴۰۱.
رژیم از بامداد سه شنبه ۱۷ شهریور قیمت بنزین را رسما دو برابر کرد و برای جلوگیری از اعتراض به افزایش بهای بنزین، نیروهای امنیتی و لباس شخصیها را در اطراف پمپهای بنزین کاشت.
عارف معاون اول پزشکیان در توجیه گران کردن بنزین گفته است که: «هر کسی هر هفته شمال می رود باید پول بنزینش را بدهد.» این شیاد نگفت که بسیاری از مزدبگیران در حاشیه کار خود مجبور به مسافرکشی هستند و اصلا امکان رفتن به سفر ندارند. وی نگفت که دوبرابر شدن بهای سوخت تاثیر مستقیم بر همهِ کالاهای اساسی خواهد گذاشت. او نگفت که امکان رفتن هر هفته شمال مخصوص شکم سیرها و آقازاده ها و کاسه لیسان حکومتی است.
دلار در ابتدای شهریورماه رکورد زد و در ۱۹ شهریور از ۲۳۵ هزار تومان عبور کرد. صعود دلار یعنی کاهش ارزش ریال که به به طور شتابان تاثیر خود را بر معیشت مردم می گذارد. با گاهش ارزش پول ملی، تورم نیز افزایش پیدا کرد.
بر اساس گزارش مرکز آمار ایران، تورم سالانه در مردادماه به ۹.۶۹ درصد و تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۹ درصد رسیده است. اما آنچه بیش از همه سفره مزدبگیران را هدف گرفته، تورم ۱۲۸ درصدی خوراکیها و آشامیدنیهاست؛ یعنی مردم برای خرید همان مجموعه‌ای از کالاهای خوراکی، به‌طور متوسط بیش از دو برابر سال گذشته هزینه می‌کنند. همزمان، مرکز آمار رشد اقتصادی بهار ۱۴۰۵ را با احتساب نفت منفی ۱.۱۰ درصد و بدون نفت منفی ۶.۴ درصد اعلام کرده است. صنایع و معادن نیز با افت ۱۴.۷ درصدی روبه‌رو شده‌اند. (ایسنا ۶ شهریور)
رئیس یک کانون کارگری حکومتی در گفت و گو با ایلنا از بلعیده شدن دستمزد کارگران در کمتر از ۱۰ روز خبر می دهد و می گوید: «تورم برخی اقلام و ارزاق مصرفی به حدود ۳۰۰ درصد رسیده است و در چنین شرایطی، حقوق کارگران در کمتر از ۱۰ روز بخش قابل توجهی از قدرت خرید خود را از دست می دهد.
وی افزود: افزایش قیمت گوشت قرمز، مرغ، روغن نباتی و برنج، تأمین نیازهای اولیه زندگی را برای بسیاری از خانوارهای کارگری دشوار کرده و سفره کارگران روز به روز کوچکتر می شود.
وقتی هزینه‌های زندگی با چنین سرعتی افزایش پیدا می‌کند، تثبیت دستمزد به معنای کاهش مستمر قدرت خرید کارگران است، بنابراین باید برای ترمیم دستمزدها متناسب با واقعیت‌های اقتصادی تصمیم‌گیری شود.».
(۷ شهریور)
به اعتراف رسانه های حکومتی « دریافتی عمده کارگران در ایران بین ۲۰ تا ۴۰ میلیون تومان متغیر است، اما هزینه معیشت یک خانواده چهار نفره با توجه به شرایط تورمی به حدود ۹۰ میلیون تومان رسیده است.» (ایلنا ۲۵ شهریور ۱۴۰۵)
سقوط سنگین «دستمزد واقعی کارگران» پدیده پنهانی نیست و رسانه های حکومتی بدان اعتراف می کنند. به گزارش ایلنا «در یک بازه زمانی ده ساله، پایه مزد کارگران مشمول قانون کار یا همان “دستمزد واقعی طبقه کارگر” از ۲۳۲ دلار به ۸۳ دلار تنزل یافته است؛ یعنی دستمزد واقعی کارگران ده سال پیش ۷.۲ برابر امروز بوده است.» (سه شنبه ۳شهریور ۱۴۰۵)
آنچه امروز نیروهای کار، بازنشستگان و بیکاران با آن مواجه‌اند، نتیجه سیاستی است که تحت عنوان «اقتصاد مقاومتی» شناخته می‌شود؛ سیاستی که در عمل، ثروت عمومی را در مسیر جنگ‌افروزی و تنش‌آفرینی منطقه‌ای به‌کار گرفته و معیشت مردم را به فلاکت کشیده است.
زینت میرهاشمی
منبع: نبرد خلق شماره ۵۰۶، چهارشنبه ۱ مهر ۱۴۰۵ – ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶