مفتخوران ذوب‌شده در نظام سلطنتی برای دفاع از تاج و تخت برباد رفته دیکتاتوری پهلوی، روز شنبه ۷ نوامبر سال جاری در فرانکفورت به وجد آمده و شلاقِ سرکوب را از رو بستند.
صدای لمپنها و خرده لاتها و نعره‌های «مرگ بر» علیه نیروهای اپوزیسیون، همراه با ساز و دهل، در شهر فرانکفورت شنیده می شد. این رویداد دقیقاً خط بطلانی بر ادعاهای رضا پهلوی و ادعای دفاع او از دموکراسی، آزادی عقیده و دعوت از صاحبان عقاید گوناکون است.
سخن گفتن پیرامون این رویداد سخیف به خاطر این که موضوع اصلی که همان دادن جایزه از جانب یک حزب راست افراطی است چندان مطلوب نیست. رضا پهلوی، پسر شاه سابق نخستین کسی نیست که چنین جایزه ای دریافت می کند. در دنیای انباشه از تبعیض سرمایه‌داری، اینکه چه نهادی، بدون نظر مردم و صندوق رأی، کسی را به عنوان نماینده مردم کشوری معرفی می کند، موضوع تازه‌ای نیست. افراد دیگری نیز با عناوین مختلف و به خاطر فعالیتهای شان جایزه گرفته‌اند، در حالی که اساساً با معنای واقعی آن جایزه و ارزشهایی که مدعی نمایندگی آن بوده‌اند، آشنایی نداشته‌اند.
جایزه مورد نظر به نام مردم ایران و به کام رضا پهلوی به عنوان «امانت» داده شده و به اصطلاح گوشت را دم دست گربه گذاشته اند. پسر شاه سابق به طور جدی امانتدار میراث ساواک و تاج و تخت خونین سلطنت پهلوی است و نه «امین» و «وکیل» مردم.
پیرامون رویداد روز شنبه هفت نوامبر در فرانکفورت، و دریدگی جانفدایان دیکتاتوری سلطنتی بسیار گفته و نوشته اند. آنان پابرهنه به میدان مخالفت با دیکتاتوری ولایت فقیه، دویده اند اما تحمل نظر و دیدگاه مخالف خود را ندارند و تصمیم گرفتند که با لگد زدن به دیگران طعم جایزه را شیرین تر کنند.
در میان جاویدشاه‌گویان، خانمی به نام سپیده حجامی که از جمله جاوید شاه گویان است، خطاب به خانم نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل نامه ای سرگشاده و مضحک در اینستاگرام خود نوشته است. نویسنده نامه با وقاحت تمام، از نرگس محمدی طلبکاری می‌کند که به اعتبار جایزه‌اش از تریبون خود استفاده کند و این خبر را اعلام کند. او نوشته است: «آیا فقط صدای کسانی شنیدنی است که در دایره باورهای سیاسی شما می‌گنجند؟»
به نظر می‌رسد این خانم هنگام شنیدن شعارهای لمپن‌مابانه و سرکوبگرانه در همان روز، گوشهایش را پنبه گذاشته بود! آیا شعارهای مرگ‌خواهانه علیه دگراندیشان، مصداق روشن نادیده گرفتن صداهایی نیست که در دایره باورهای سیاسی آنان نمی‌گنجند؟
مورد دیگر، نوشته نیلوفر بیضایی، از ذوب‌شدگان سرشناس در رضا پهلوی است. او در صفحه فیسبوکش نوشته است: «رضا پهلوی در سخنرانی خود در روز شنبه ۷ نوامبر تأکید کرد که مساله امروز مردم ایران، مساله مرگ و زندگی است و گفت که دست همکاری به سوی همه دراز می‌کند: … آینده ایران نباید قربانی تفاوتهای ایدئولوژیک، حزبی و سیاسی بشود. هر ایرانی با هر باوری باید در چنین شرایطی در مقابل حکومت بایستد و نه در مقابل صاحبان عقاید دیگر.»
این هم از عجایب روزگار است! رضا پهلوی حرفهایش را مثل پیراهن هر روز عوض می‌کند، این افراد چگونه می‌توانند هر بار همراه با سخنان او از این سو به آن سو بروند و همچنان مدعی دفاع از دموکراسی باشند؟ دستکم بهتر است شعارهای شان را با ادعاهای شان هماهنگ کنند و به جای استفاده از نام و اعتبار حقوق بشر و نهادهای مدعی دفاع از آن، از جمله سازمان حقوق بشر کوروش (ساخته چاکر رضاپهلوی)، به رفتارهای سرکوبگرانه و استفاده از مهره‌های وزارت اطلاعات و چهره‌های بدنام در سرکوب متوسل نشوند.
بیچاره این شب‌پرستان و عقب‌ماندگان از تاریخ مبارزه مردم ایران علیه دیکتاتوری سلطنتی! آنان در تحریف تاریخ و سرکوب دگراندیشان، دست‌کمی از آخوندها ندارند.
فراسوی خبر … دوشنبه ۱۸ آبان
زینت میرهاشمی