به دنبال حمله مسلحانه دو فلسطینی منتسب به جریانات اسلامیست به یک ایست بازرسی ارتش اسرائیل در نزدیکی الخلیل در کرانه باختری، دو نظامی اسرائیلی و دو مهاجم کشته شدند. حماس این عملیات را ستود، هرچند مسئولیت سازمانی آن هنوز روشن نیست. دولت نتانیاهو اما منتظر روشن شدن هیچ چیز نماند و ماشین جنایت جنگی و تبلیغاتی‌اش را بار دیگر به حرکت درآورد. در همین هفته حتی با وجود برپایی انتخابات پارلمانی، نه تنها عملیات نظامی ارتش جنایتکاراسرائیل متوقف نشد، بلکه عملیات گسترده ای را به ویژه در شهر الخلیل ادامه داد. این عملیات شامل یورش به محله های فلسطینی، تخریب خانه ها و ساختمانها، بازداشت های وسیع، بستن راهها و محدود کردن رفت و آمد فلسطینی ها بوده است. باز همان فریادهای آشنا: “مبارزه با تروریسم”، “امنیت اسرائیل”، “حق دفاع از خود” وادامه همان سناریوی خونین: محاصره شهرها، این بار با تهدید گسترش جنگ به سراسر کرانه باختری.
حمله به یک موضع نظامی، هیچ مجوزی برای مجازات جمعی مردم یک شهر نیست! امنیت شهروندان اسرائیلی نه با سلب امنیت میلیون‌ها فلسطینی تأمین می‌شود و نه با ویران کردن خانه‌ها و آواره کردن خانواده‌هایشان. هیچ دولتی حق ندارد به نام امنیت، زندگی و آزادی مردم دیگری را به گروگان بگیرد و نابود کند!
نتانیاهو و حماس دو سر یک معادله خونین‌اند. هر عملیات حماس سند تازه‌ای برای اشغال به دست نتانیاهو می‌دهد و هر بولدوزر و جنایت و کودک کشی نتانیاهو برای حماس سربازگیری تازه‌ای است. اما ماهیت ارتجاعی حماس و جهاد اسلامی ذره‌ای از مسئولیت دولت اسرائیل در اشغال و جنایت علیه فلسطینیان نمی‌کاهد. مردم فلسطین را نمی‌توان با حماس یکی گرفت، همان‌طور که مردم اسرائیل را نمی‌توان با دولت نتانیاهو یکی گرفت.
آنچه امروز در کرانه باختری می‌گذرد واکنش به یک عملیات مسلحانه نیست. ادامه پروژه‌ای است که دهه‌ها با اشغال، مصادره زمین، شهرک سازی، سرکوب و بیرون راندن فلسطینیان پیش رفته است. برای نتانیاهو و متحدانش بحران مانع نیست، فرصت است. تروریسم را بهانه می‌کنند تا اشغال را پیش ببرند و امنیت را فریاد می‌زنند تا بی‌حقوقی میلیون‌ها انسان را تثبیت کنند.
“اسرائیل بزرگ”؛ نقشه‌ای برای تصرف سرزمین و نابودی حقوق فلسطینیان
پروژه ارتجاعی “اسرائیل بزرگ” دیگر فقط رویای محافل افراطی مذهبی نیست. امروز سیاست رسمی هیات حاکمه فاشیست اسرائیل برای الحاق بخش‌های وسیعی از کرانه باختری است. آنان از ماموریت تاریخی، سرزمین موعود و وعده الهی سخن می‌گویند، اما پشت این عبارات کریه مقدس مآبانه سیاستی زمینی و عریان خوابیده است: تصرف سرزمین، نفی حق تعیین سرنوشت فلسطینیان و نابودی امکان تشکیل کشور مستقل فلسطینی. ظاهرأ در قاموس این حضرات خدا سند مالکیت صادر کرده و ارتش اسرائیل مامور اجرای حکم است. در این پروژه جغرافیای اسرائیل باید بزرگ‌تر شود، به بهای نابود شدن جهان زندگی میلیون‌ها فلسطینی.
شهرک‌ها صرفا ساختمان مسکونی نیستند. پایگاه‌های تثبیت و گسترش اشغال‌اند. هر شهرک تازه، هر جاده اختصاصی و هر قطعه زمین مصادره‌شده گامی است در تکه تکه کردن سرزمین فلسطینیان و تحمیل واقعیتی تازه. شهرک می‌سازند، جاده می‌کشند، پاسگاه برپا می‌کنند و آنگاه از جهانیان می‌خواهند تصرفاتشان را واقعیتی برگشت ناپذیر بپذیرند. “اسرائیل بزرگ” را بر نقشه ترسیم می‌کنند، با بولدوزر و تفنگ و آوارگی انسان‌ها بر زمین می‌سازند.
عظمت هیچ کشوری را با وسعت سرزمین‌های اشغال شده نمی‌سنجند؛ با آزادی انسان‌هایی می‌سنجند که در آن زندگی می‌کنند. حاکمیتی که برای بزرگ شدن، زندگی میلیون‌ها انسان را نابود می‌کند، بزرگ نمی‌شود؛ بربریت خود را گسترش می‌دهد!
دولت مسلح می‌کند، شهرک نشینان تعرض می‌کنند
دولت اسرائیل تماشاگر خشونت شهرک نشینان نیست، شریک آن است. دولت نتانیاهو و وزیر امنیت ملی‌اش، بن‌گویر، صدور مجوز حمل سلاح را گسترش داده‌اند و به تجهیز شبه نظامیان شهرک نشین یاری رسانده‌اند. روستاهای فلسطینی همزمان آماج حمله مسلحانه، تخریب خانه، سرقت محصول و مصادره زمین‌اند. در دو هفته نخست اکتبر ۲۰۲۶،حدود ۲۴۴ حمله شهرک‌نشینان به فلسطینیان یا اموالشان ثبت شده است. هزاران درخت زیتون آسیب دیده‌اند. فصل برداشت زیتون در کرانه باختری به فصل شکار کشاورزان بدل شده است.
چه کسی به این کشاورزان اعلام جنگ کرده است؟ درخت زیتون چه تهدیدی برای امنیت اسرائیل است؟ کودکی که خانه‌اش ویران شده مسئول کدام عملیات نظامی است؟ چهره واقعی اشغال همین است: زمین را به زور می‌گیرند، صاحبش را آواره می‌کنند و سپس این تصرف را به نام تاریخ و مذهب و امنیت توجیه می‌کنند.
کرانه باختری؛ ادامه فاجعه غزه
در جنین، طولکرم و نورشمس، عملیات ارتش اسرائیل از اوایل ۲۰۲۵ تاکنون بیش از ۳۳ هزار فلسطینی را آواره کرده است. اردوگاه‌هایی که خود یادگار آوارگی ۱۹۴۸ بودند امروز صحنه آوارگی دوباره‌اند. تاریخ در اینجا تکرار نمی‌شود، ادامه می‌یابد.
پس از کشتار و نسل کشی در غزه، خطر انتقال اجباری جمعیت و پاک سازی قومی در کرانه باختری از هر زمان آشکارتر است. این جنگ فقط بر سر خاک نیست. جنگی است علیه امکان زندگی یک جامعه، یعنی علیه خانه و زمین و آب و مدرسه و نان آن.
اما ماشین جنگی اسرائیل فقط با تصمیمات کابینه نتانیاهو نمی‌چرخد. حمایت تسلیحاتی، مالی و دیپلماتیک دولت آمریکا و همراهی متحدانش پشتوانه تعیین‌کننده آن است. و هزینه را همیشه مردم در فلسطین می‌پردازند.
خطاب به کارگران و آزادی‌خواهان اسرائیل و بشریت متمدن
کارگران و مردم آزادی‌خواه اسرائیل، این جنگ جنگ شما نیست. اشغال کرانه باختری، مسلح کردن شهرک نشینان و آواره کردن خانواده‌های فلسطینی نه امنیت شما را تامین می‌کند و نه آینده فرزندانتان را. نگذارید نتانیاهو و متحدان راست افراطی‌اش جنایاتشان را به نام شما ثبت کنند. در برابر اشغال، جنگ، ناسیونالیسم و سیاست الحاق بایستید و دست همبستگی به سوی کارگران و مردم ستمدیده فلسطین دراز کنید. آزادی شما نمی‌تواند بر اسارت مردم فلسطین بنا شود.
کارگران، مردم آزادی‌خواه و بشریت متمدن در سراسر جهان، در برابر این تعرض و جنایت سازمان یافته سکوت نکنید. دولت اسرائیل و حامیان آمریکایی و غربی‌اش باید زیر فشار قرار گیرند تا اشغال و شهرک سازی متوقف شود. جنبش جهانی علیه جنگ، میلیتاریسم و پاک سازی قومی باید نیرومندتر و متحدتر به میدان بیاید. مردم اسرائیل و فلسطین دشمن یکدیگر نیستند. دشمن آنان اشغالگری، ناسیونالیسم، فاشیسم مذهبی و مناسباتی است که جان انسان را قربانی قدرت و سلطه می‌کند.
ما خواهان: توقف فوری عملیات تعرضی ارتش اسرائیل در کرانه باختری، پایان اشغال و برچیدن شهرک‌ها در سرزمین‌های اشغالی، خلع سلاح شبه نظامیان شهرک‌نشین و پایان خشونت آنان، بازگشت آوارگان به خانه‌هایشان و بازسازی آنچه ویران شده است، محاکمه آمران و عاملان جنایات و تشکیل کشور مستقل و متساوی‌الحقوق فلسطینی و تضمین حقوق برابر و کامل فلسطینیان و اسرائیلی‌ها هستیم.
در برابر تروریسم دولتی و اسلامی، ناسیونالیسم، فاشسیم مذهب و میلیتاریسم طبقات حاکم، باید پرچم انترناسیونالیسم کارگری، آزادی و برابری و صلح دوستی را برافراشت! پاسخ ما به اشغال و کشورگشایی و تروریسم، همبستگی طبقاتی و مبارزه مشترک کارگران و مردم آزادی‌خواه فلسطین و اسرائیل است. طبقات حاکم برای گسترش مرزهایشان انسان‌ها را به جان یکدیگر می‌اندازند؛ طبقه کارگر برای رهایی انسان باید این مرزهای خونین را در هم بشکند. هیچ کودکی نباید قربانی “عظمت یک ملت”، هیچ کارگری قربانی “امنیت یک دولت” و هیچ انسانی قربانی افسانه “یک سرزمین موعود” شود!
نه به اشغال، جنگ، پاک‌سازی قومی و تروریسم!
زنده باد همبستگی کارگران و مردم آزادی‌خواه فلسطین و اسرائیل!
زنده باد آزادی، برابری و سوسیالیسم!
حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست
٧ آبان ١٤٠٥- ٢٩ اکتبر ٢٠٢٦