تفاهُم دولت ایالات متحده و رژیم جمهوری اسلامی بر سر یک آتشبس، دستکم برای ۶۰ روز به گونه رسمی به درگیری نظامی این دو خاتمه خواهد داد. مردم ایران که در تمامی آتش افروزیهای گذشته و حال رژیم به طور مُستقیم و غیرمستقیم آماج خسارتهای انسانی، مالی، روانی آن بودهاند، فرجهای برای تنفس، حداقل از جانب بُمب و موشک، پیدا خواهند کرد. از این زاویه و در نظر به منافع آنی مردم ایران، «تفاهمنامه» اقدامی مثبت است و اجازه میدهد جامعه بر بخشی از زخمهایش مرهم بگذارد.
همزمان و چنانکه از متن «تفاهمنامه» پیداست، تنها موضوع قطعی مورد توافق دو طرف، ۶۰ روز آتشبس به انضمام باز شدن تنگه هرمز و پایان محاصره دریایی آمریکا است. این امر خصلت موقتی و ناپایدار بودن وضعیت جدید را آشکار میکند؛ واقعیتی که موکول شدن برخورد به نُقاط اصلی مورد اختلاف به بعد، یعنی محورهایی که زمینهساز دو جنگ اخیر بودهاند، آن را بیان کرده است.
«تفاهمنامه» در حقیقت به چند نیاز و الزام فوری دو طرف در حال حاضر پاسخ داده است و در موضوعات پایهای که سرنوشت درگیری را به گونه عام تعیین میکند، یا پاسُخ را به بعد احاله داده و یا با عبارات کلی از آنها گذر کرده است. مُسابقهای که بین پایوران و رهبران دو طرف بر سر روایتسازی، تفسیرپردازی و تولید معنا شروع شده، بازتاب ابهامات سند مزبور است.
تفاهم دولت آمریکا و رژیم ایران پایان موقت جنگ هست، اما آغاز صلح نیست. در بعد خارجی آز آنجا که پایههای نظم ولایت فقیهی بر توسعهطلبی و بازدارندگی برونمرزی اُستوار شده، صُلح پایدار با وجود آن در کار نخواهد بود. در بُعد داخلی، حاکمیت پس از هر مصالحه اجباری در خارج، برای توازُن با جامعه به جنگ علیه آن برخواهد خاست و دامنه سرکوب را گستردهتر خواهد کرد.
تحولات خارجی در وظایفی که جامعه معترض در برابر خود نهاده و با قیامهای سلسلهوار بر انجام و مادیت بخشیدن به آنها تاکید ورزیده، تغییری نمیدهد. مسیر صلح، آزادی و عدالت از روی گور رژیم مستبد و جنگافروز می گذرد.
سازمان چریکهای فدایی خلق ایران
پنجشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۵ – ۱۸ ژوین ۲۰۲۶
منبع: