تعدادی از کارگر معدن ترکیه، که ماههاست از دریافت دستمزد قانونی خود محروم ماندهاند، در پی بیتفاوتی کارفرما و سکوت معنادار نهادهای دولتی که در تضاد منافع همواره در کنار سرمایه ایستادهاند، پس از ۱۸۰ کیلومتر راهپیمایی اعتراضی، مقابل وزارت انرژی ترکیه در آنکارا تحصن کرده و دست به اعتصاب غذا زدند.
بحران معوقات مزدی و شرایط طاقتفرسای کارگران در بخش معادن ترکیه بار دیگر به نقطه جوش رسیده است. دهها تن از معدنچیان شاغل در شرکت معدنی «دوروک» (Doruk Mining)، در اعتراض به عدم پرداخت دستمزدهایشان توسط کارفرما و تداوم رویکردهای ضدکارگری، اقدام به برگزاری یک تجمع اعتراضی گسترده کردند.
این کارگران که از اعضای «اتحادیه مستقل معدنچیان» ترکیه هستند، برای رساندن صدای دادخواهی خود و در اعتراض به انباشت معوقات مزدی، مسیر دشوار ۱۸۰ کیلومتری را از محل معدن تا شهر آنکارا با پای پیاده طی کردند.
به گزارش روزنامههای ترکیه، در روزهای اخیر شاهد یکی از برجستهترین اعتراضهای کارگری در چند سال گذشته بود. بیش از ۱۰۰ کارگر معدن که پس از ۹ روز پیادهروی از استان اسکیشهیر به آنکارا رسیده بودند، در پی بیتوجهی دولت به مطالباتشان، دست به اعتصاب غذای جمعی زدند.
این کارگران، که در معدن «دوروک»(وابسته به هلدینگ ییلدیزلار) کار میکنند، در اعتراض به ماهها حقوق عقبافتاده، مزایای پایان کار، و حق بیمه مسیر ۲۰۰ کیلومتری محل کار تا پایتخت را پیاده پیمودند. اوج این حرکت اعتراضی زمانی بود که کارگران در مقابل وزارت انرژی و منابع طبیعی ترکیه در حرکتی نمادین پیراهنهایشان را از تن درآوردند و عبارت «ما گرسنهایم» را روی بدنشان نوشتند.
در ساعتهای پایانی روز سهشنبه ۲۱ آوریل ۲۰۲۶-اول اردیبهشت ۱۴۰۵) نیروهای پلیس آنکارا با یورش به تجمع مسالمتآمیز کارگران ۱۱۰ معدنچی را بازداشت کردند. اتحادیه مستقل کارگران معدن (Bağımsız Maden-İş)اعلام کرد که با وجود بازداشت ۱۴ساعته و فشارهای امنیتی، کارگران پس از آزادی بیدرنگ به محل تجمع بازگشته و اعتصاب غذا را آغاز کردهاند.
به گزارش آژانس خبری آنکا، حزب کمونیست ترکیه (TKP)موضعی بسیار تند و صریح در حمایت از معدنچیان معترض گرفته و اقدامات دولت و مالکان معدن را محکوم کرده است. این حزب با انتشار بیانیههای رسمی بازداشت کارگران در آنکارا را نشانهٔ «ترس دولت از اتحاد طبقه کارگر» دانسته و اعلام کرده است که دولت حزب عدالت و توسعه (AKP)بهجای برخورد با کارفرمایانی که حقوق قانونی کارگران را پایمال کردهاند تمام قوای پلیس و قضایی را برای سرکوب کردن معترضانی به کار گرفته است که فقط خواستار مزدهای عقبافتادهشان هستند.
بحران معدن دوروک نتیجه مستقیم اتحاد میان «سرمایهداران و دولت» است. حزب کمونیست ترکیه با اشاره به ثروت کلان هلدینگ ییلدیزلار میگوید که دولت منابع عمومی را در اختیار این هلدینگها قرار میدهد، در حالی که کارگران حتی برای تأمین نان شب با مشکل مواجهاند. شعار «ما گرسنهایم» که بر بدنهای معدنچیان نقش بسته بود، در رسانههای وابسته به این حزب بهعنوان نمادی از «فساد و پوسیدگی نظام سرمایهداری در ترکیه» بازتاب یافت.
در نهایت، راهکار پیشنهادی حزب کمونیست ترکیه برای پایان دادن به این بحرانها «ملیسازی فوری» معادن و اداره آنها زیر نظارت شوراهای کارگری است. این حزب تاکید کرده است که تا زمانی که منابع زیرزمینی کشور در دست بخش خصوصی باشد، استثمار کارگران و نادیده گرفتن استانداردهای ایمنی ادامه خواهد داشت. این حزب از همه بخشهای جامعه و دیگر تشکلهای کارگری خواسته است که به صفوف همبستگی با معدنچیان بپیوندند و این مبارزه را بخشی از نبرد بزرگتر علیه «نظم موجود» بدانند.
این حرکت اعتراضی بازتاب گستردهای در فضای سیاسی ترکیه داشته است. اوزگور اوزل، رهبر حزب جمهوریخواه خلقCHP))، با حضور در پارلمان ترکیه و بر سر گذاشتن کلاه ایمنی زرد معدنچیان همبستگیاش را با آنان اعلام کرد. اوزل در سخنانی تند خطاب به دولت گفت: «شرمآور است که کارگران برای گرفتن حق قانونیشان مجبور شوند بدنهای رنجورشان را به نمایش بگذارند.»
نمایندگان کارگران اعلام کردهاند که شرکت دوروک معدن نهتنها حقوق معوقه آنها را پرداخت نکرده، بلکه استانداردهای ایمنی محیط کار را نیز تا حد زیادی کاهش داده است. یکی از معدنچیان معترض در این باره میگوید: «ما صدقه نمیخواهیم؛ ما دسترنج ماهها کار در اعماق زمین را میخواهیم تا بتوانیم برای خانوادههایمان نان بخریم.»
وزارت انرژی ترکیه هنوز واکنش رسمی و عملی برای حل کردن بحران مالی این معدنچیان نشان نداده است. این در حالی است که وضع جسمانی برخی از اعتصابکنندگان بهعلت پیادهروی طولانی و فشارهای عصبی نگرانکننده گزارش شده است. ناظران معتقدند تداوم این اعتراضها میتواند به موج جدیدی از نارضایتیهای کارگری در دیگر بخشهای صنعتی ترکیه منجر شود.
مقصد نهایی این راهپیمایی اعتراضی، ساختمان وزارت انرژی ترکیه در پایتخت بود. با این وجود، مراجعه کارگران به این نهاد حاکمیتی نه از سر امید به حمایت، بلکه برای به چالش کشیدن ساختاری بود که نشان داده است در تخصیص منابع و نظارت بر معادن، کمترین اهمیتی برای معیشت و منافع طبقه کارگر قائل نیست و عملاً با انفعال خود، دست کارفرمایان را برای استثمار نیروی کار باز گذاشته است.
بر اساس گزارشهای منتشر شده در روز ۲۰ آوریل 2026-اول اردیبهشت1405، معدنچیان خشمگین پس از رسیدن به آنکارا، در مقابل ساختمان وزارت انرژی تحصن کردند. آنها در یک حرکت نمادین و در اعتراض به نادیده گرفته شدن بدیهیترین حقوقشان، پیراهنهای خود را از تن درآوردند و با سینههای برهنه در برابر ساختمان این وزارتخانه دست به اعتصاب غذا زدند.
اتحادیه مستقل معدنچیان، تاکید کرده است که کارفرمای شرکت دوروک ماههاست از پرداخت دستمزد کارگران امتناع میورزد و دولت نیز بهعنوان ناظر، هیچ اقدام بازدارندهای در برابر این تخلف آشکار انجام نداده است. معدنچیان متحصن اعلام کردهاند تا زمانی که این رویهی همدستی میان ارکان قدرت و کارفرمایان پایان نیابد و تمام مطالبات مزدی معوقهی آنها بهطور کامل به حسابشان واریز نشود، به اعتصاب غذای خود در خیابانهای آنکارا ادامه خواهند داد.
کارگران در اقدامی نمادین، با نوشتن شعارهایی از جمله «ما گرسنهایم» بر بدن خود، اعتراضشان را به نمایش گذاشتند
این وضعیت در شرایطی رخ داده که به گفته کارگران، تغییر مالکیت و مدیریت معدن در سالهای گذشته نیز به تشدید مشکلات انجامیده است. این معدن در سال ۲۰۱۶ توسط صندوق بیمه سپرده پسانداز (TMSF)تصرف و در سال ۲۰۲۲ به یک هلدینگ خصوصی واگذار شد. به گفته اتحادیه مستقل کارگران معدن، پس از این انتقال، روند نقض حقوق کارگران شدت گرفت و بسیاری از تعهدات کارفرما نسبت به کارکنان نادیده گرفته شد.
در نتیجه این شرایط، تعداد کارگران معدن که پیشتر حدود ۱۲۰۰ نفر بود، بهتدریج کاهش یافت و به حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ نفر رسید. بسیاری از کارگران یا اخراج شدند یا به دلیل شرایط دشوار کاری و عدم پرداخت دستمزد، ناچار به ترک کار شدند. کارگران باقیمانده نیز با مشکلات جدی در زمینه ایمنی محیط کار مواجه بودند و گزارشهایی از استفاده از تجهیزات قدیمی و ناکافی منتشر شد.
با انباشت این مشکلات و بینتیجه ماندن پیگیریها، کارگران تصمیم به سازماندهی یک اقدام اعتراضی گسترده گرفتند. این اقدام با هدایت و سازماندهی «اتحادیه مستقل کارگران معدن» برنامهریزی شد و هدف آن رساندن صدای کارگران به مسئولان دولتی و افکار عمومی بود.
در همین راستا، در تاریخ ۱۱ آوریل، گروهی از کارگران معدن از منطقه میهالیچچیک در استان اسکیشهیر راهپیمایی خود را به سمت آنکارا آغاز کردند. این راهپیمایی که حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ کیلومتر طول داشت، در مدت حدود ۹ روز انجام شد و کارگران در طول مسیر با دشواریهای زیادی مواجه بودند.
هدف نهایی این راهپیمایی، رسیدن به ساختمان وزارت انرژی و منابع طبیعی در پایتخت ترکیه و طرح مستقیم مطالبات کارگران بود. کارگران اعلام کرده بودند که قصد دارند با حضور در مقابل این وزارتخانه، نسبت به وضعیت خود اعتراض کنند و خواستار پاسخگویی مسئولان شوند.
با این حال، پیش از آغاز رسمی این حرکت، اتفاقی رخ داد که فضای اعتراضات را تحت تأثیر قرار داد. در آستانه این راهپیمایی، «باشاران آکسو» از سازماندهندگان اصلی و رهبران اتحادیه مستقل کارگران معدن بازداشت شد. این اقدام با واکنش گسترده محافل کارگری و تشکلهای بینالمللی مواجه شد.
باشاران آکسو، سازماندهنده و رهبر اتحادیه مستقل معدنچیان ترکیه
فدراسیون جهانی اتحادیههای کارگری (WFTU)با صدور بیانیهای، بازداشت آکسو را محکوم کرد و خواستار آزادی فوری او شد. در این بیانیه تأکید شده بود که بازداشت این فعال کارگری تلاشی برای جلوگیری از شکلگیری اعتراضات و سرکوب مطالبات کارگران است.
با وجود این بازداشت، کارگران به حرکت خود ادامه دادند و راهپیمایی برنامهریزیشده را متوقف نکردند. آنها با تأکید بر ادامه مسیر، اعلام کردند که بازداشت رهبرانشان مانع پیگیری مطالباتشان نخواهد شد.
کارگران در طول مسیر، با برگزاری تجمعات و سردادن شعار، تلاش کردند توجه افکار عمومی را به وضعیت خود جلب کنند. آنها همچنین در پیامها و بیانیههای خود تأکید کردند که مطالباتشان شامل پرداخت کامل دستمزدهای معوق، پرداخت سنوات و مزایا، پایان دادن به مرخصیهای اجباری بدون حقوق، بازگشت کارگران اخراجشده و بهبود شرایط ایمنی در محیط کار است.
پس از طی این مسیر طولانی، کارگران سرانجام در روز ۲۰ آوریل به آنکارا رسیدند و در مقابل ساختمان وزارت انرژی تجمع کردند. این تجمع بهسرعت به یک تحصن اعتراضی تبدیل شد.
کارگران در اقدامی نمادین، پیراهنهای خود را از تن درآوردند و با نوشتن شعارهایی از جمله «ما گرسنهایم» بر بدن خود، اعتراضشان را به نمایش گذاشتند. آنها همچنین اعلام کردند که در صورت عدم پاسخگویی مسئولان، دست به اعتصاب غذا خواهند زد.
در ادامه، با بیپاسخ ماندن مطالبات، کارگران اعتصاب غذای خود را در مقابل ساختمان وزارتخانه آغاز کردند. این اقدام نشاندهنده شدت نارضایتی و ناامیدی کارگران از روند موجود بود.
در طول این تحصن، کارگران با استفاده از ابزارهای نمادین دیگری نیز اعتراض خود را ادامه دادند. از جمله، آنها با کوبیدن کلاههای ایمنی خود به زمین و سوت زدن، توجه رهگذران و رسانهها را جلب کردند و تلاش کردند صدای خود را به گوش مسئولان برسانند.
با این حال، به گفته منابع خبری و اتحادیه کارگران، هیچ پاسخ مشخصی از سوی وزارت انرژی به این اعتراضات داده نشد. کارگران اعلام کردند که به جای دریافت پاسخ، با برخورد نیروهای امنیتی مواجه شدهاند.
در نهایت، در صبح روز سهشنبه، نیروهای امنیتی ترکیه وارد عمل شدند و اقدام به بازداشت گسترده کارگران کردند. بر اساس گزارشها، حدود ۱۱۰ کارگر معدن که در این تجمع و اعتصاب غذا شرکت داشتند، بازداشت شدند.
این بازداشتها در حالی صورت گرفت که کارگران پس از روزها راهپیمایی و تحصن، همچنان بر ادامه اعتراض خود تاکید داشتند. اتحادیه مستقل کارگران معدن در واکنش به این اقدام اعلام کرد که بازداشتها آنها را از ادامه مسیر منصرف نخواهد کرد.
در بیانیه این اتحادیه آمده است: «ما معدنچی هستیم، بازداشتها ما را متوقف نخواهد کرد. ما از جایی که متوقف شدیم، ادامه خواهیم داد.»
همچنین «گوکای چاکیر»، رییس اتحادیه معدنچیان، در سخنانی تند از وضعیت موجود انتقاد کرد و گفت که در این کشور برای کارگران ارزشی قائل نیستند و تنها پول اهمیت دارد.
بازداشت این کارگران واکنشهای مختلفی را در میان فعالان کارگری و رسانهها برانگیخت. بسیاری از ناظران این اقدام را نشانهای از برخورد سختگیرانه با اعتراضات کارگری دانستند.
در عین حال، تا زمان انتشار این گزارش، وزارت انرژی ترکیه هیچ توضیح رسمی درباره این بازداشتها یا مطالبات کارگران ارائه نکرده است.
کارگران معدن دوروک تأکید کردهاند که مطالبات آنها صرفا محدود به پرداخت دستمزدهای معوق نیست، بلکه شامل مجموعهای از حقوق اساسی کارگری است. از جمله این مطالبات میتوان به پرداخت کامل حقوق و مزایا، تضمین ایمنی محیط کار، پایان دادن به سیاستهای مرخصی بدون حقوق، بازگشت کارگران اخراجشده و حتی ملیسازی معدن اشاره کرد.
آنها، همچنین اعلام کردهاند که تا زمان تحقق این مطالبات، به اعتراضات خود ادامه خواهند داد.
در مجموع، اعتراضات اخیر کارگران معدن در ترکیه نشاندهنده بحرانی عمیق در روابط کارگری در این بخش است؛ بحرانی که با انباشت مطالبات، عدم پاسخگویی نهادهای مسئول و در نهایت برخورد امنیتی با کارگران، به نقطه اوج خود رسیده است.
این روند که از عدم پرداخت دستمزدها آغاز شد، با سازماندهی اعتراضات، راهپیمایی طولانی، تحصن در پایتخت، اعتصاب غذا و در نهایت بازداشت گسترده کارگران ادامه یافت و اکنون به یکی از مهمترین پروندههای کارگری در ترکیه تبدیل شده است.
آمارهای جهانی نشان میدهد که ترکیه در صدر لیست کشورهایی است که بیشترین کارگران را در حوادث معدن از دست داده اند. به گزارش دنیای معدن، انفجار معدن زغال سنگ در ترکیه و مرگ بیش از 41 کارگر، این کشور را در عزا و ماتم فرو برد.
قربانیان معدن، عکس و تیتر صفحه نخست همه روزنامههای چاپ آنکارا و استانبول را به خود اختصاص داده و در این میان، انتقاد علیه دولت اردوغان نیز بالا گرفته است. چرا که به گفته تحلیلگران منتقد دولت، نظارت فنی و اجرایی دقیقی بر روی عملیات استخراج در معادن وجود ندارد و فعالیت کارگران معدنچی در ساعات تاریک غروب، یکی از مهمترین خطاهای مدیران معدن مزبور بوده که عملیات امداد و نجات را با موانع بسیاری روبرو کرد.
به دنبال بازتاب گسترده مرگ معدنچیان، دولت ترکیه، قربانیان این حادثه را بهعنوان «شهید» معرفی کرده است.
5 دادستان در حال تحقیق برای یافتن مقصر احتمالی
بحث بر سر ابعاد فاجعه و مقصرین احتمالی ادامه دارد و 5 دادستان دادگاه جمهوری ترکیه، در حال تحقیق قضایی بر روی پرونده انفجار معدن هستند.
بکر بوزداغ وزیر دادگستری ترکیه اعلام کرد:«اکنون، 5 دادستان ما به بررسی همه ابعاد این رویداد ادامه میدهند. هدف این است که تمام حقیقت آشکار شود. هر نوع سهل انگاری، تقصیر یا خطای احتمالی مورد توجه قرار می گیرد و مقصرین احتمالی، به سزای اعمال خود خواهند رسید. قانون و دستگاه قضا، هر آن چه لازم است انجام خواهد داد، هیچ کس نباید نگران باشد.»
حادثه، سهلانگاری یا قتل عام؟
برخی از روزنامه های ترکیه ابایی ندارند که مرگ کارگران معدن را یک قتل عام آشکار بدانند. آنان معتقدند که ده ها مورد مشابه روی داده اما کارفرما و دولت، برای حفظ ایمنی و جان کارگران، حاضر به پرداخت هزینه نیستند.
برخی دیگر از روزنامهها، دولت و نهادهای نظارتی را به اهمال و سهلانگاری متهم میکنند و در مقابل، روزنامههای تحت امر حزب عدالت و توسعه، با برجسته کردن حضور اردوغان در محل حادثه، اعلام کردهاند که دولت به شکل تمام قد، در کنار خانوادههای قربانیان ایستاده است.
کارگران معدنچی در عمق 300 متری زمین مشغول فعالیت بودند و گفته میشود که صاحب و مدیر بهرهبرداری معدن برای جلوگیری از اشتعال و انفجار گازهای زیرزمینی تدابیر علمی لازم را اتخاذ نکرده است.
روزنامه جمهوریت، در یک گزارش انتقادی، رویکرد دولت اردوغان نسبت به فعالیت معادن را به چالش کشید. در گزارش این روزنامه، از عدم نظارت بر وضعیت معادن انتقاد و به این اشاره شده که دولت، توجه ویژه ای به پیمانکاران دارد و منافع آنان را بر منافع کارگران معدنچی ترجیح می دهد. در گزارش روزنامه جمهوریت، همچنین به این موضوع اشاره شده که در چند سال گذشته، چندین مورد حادثه معدن در ترکیه روی داده اما نه دولت و نه بخش خصوصی، هیچگاه از این حوادث هولناک، درس عبرت نگرفته اند و هنوز هم صدها معدنچی در محیط ناامن و در معرض خطر هستند.
ترکیه، رکورددار مرگ کارگران معدن
آمارهای جهانی نشان میدهد که ترکیه در صدر لیست کشورهایی است که بیشترین کارگران را در حوادث معدن از دست داده اند.
بر اساس گزارش 2019-2021 سازمان بینالمللی کار در مورد تعداد کارگرانی که در حوادث معدن جان خود را از دست داده اند، ترکیه با 189 کشته در صدر جدول قرار دارد. بزرگترین فاجعه جهانی معدن در سال 2014 در ترکیه روی داد که در جریان آن 301 تن جان خود را از دست دادند.
فایق اوزتراک، سخنگوی حزب جمهوری خلق، با ذکر یک کنایه سخنان اردوغان را به چالش کشیده و گفت: «ما در تمام جهان، با بالاترین میزان قربانی، رکورددار مرگ کارگران معدن هستیم اما او میگوید: ما نمی خواهیم از این به بعد، هیچگونه قصور و خطا یا خطرات غیر ضروری در معادن ببینیم. از این به بعد؟ در این چند سال، چندین فاجعه روی داد. چرا تدابیر لازم را اتخاذ نکردید؟ اگر چه هنوز هم تحقیقات ادامه دارد، اما قبلا هم در گزارش حسابرسی دیوان محاسبات برای سال 2019، مشخص شده بود که خطر تخلیه ناگهانی گاز و انفجار در عمق معدن زغال سنگ آماسرا وجود دارد. یعنی 3 سال قبل از حادثه، مشخص شده بود که هر آن امکان چنین انفجار دهشتناکی وجود دارد.»
در دو گزارش فنی دیگر در سال 2017 میلادی، به این نکات اشاره شده است:
- تصمیم مدیران معدن برای استخراج زغال سنگ از ژرفای بیش از سیصد متری، خطرات بزرگی به دنبال خواهد داشت.
- ممکن است بر اثر تخلیه ناگهانی گاز و اشتعال آتش، حتی کپسولهای آتش نشانی هم در ژرفای معدن منفجر شوند و عملا مانند بمب عمل کنند.
- معدن مزبور، تهویه نامناسبی دارد و مبلغ یکصد و پنجاه هزار لیره بهعنوان جریمه برای آن ثبت شده است.
- در نظر گرفتن شیفت غروب و شب برای فعالیت در معدن مزبور مناسب نیست و در صورت بروز حادثه، نجات جان کارگران، با ریسک و دشواری بسیاری مواجه خواهد شد.
نکته مهم دیگر در مورد خطرات و پیامدهای منفی فعالیت معادن زغا سنگ در ترکیه، این است که زغال سنگ های استخراج شده در همه معادن ترکیه، بلااستثنا، از کیفیت پایین، آلودگی بالا و انرژی کمی برخوردارند و به گفته بسیاری از مهندسین و کارشناسان حوزه معدن و انرژی، اساسا تداوم استخراج این نوع از زغال سنگ بی کیفیت، به هیچ وجه ارزش ریسک و مخاطرات آن را ندارد.
مخالفین، اردوغان را مقصر میدانند
سخنگو و معاون رهبر حزب جمهوری خواه خلقCHP))، در ادامه گفته است: «وعده دادند که ترکیه را به اوج میرسانند. وعده دادند که ترکیه را به پرواز در میآورند. اما این خودشان بودند که با تاسیس کاخهای عظیم و باشکوه، پرواز کردند و خانواده و نزدیکان خود را به اوج رفاه رساندند، اما برای ملت کاری نکردند. بیست سال است که این کشور را با سوء تدبیرهایتان دچار بن بست کرده اید. اما بدانید و آگاه باشید که زمان رفتن شما فرا رسیده و این ملت، نمیخواهد رخسار شما را ببیند.»
سخنان اوزتراک و اظهارات دیگر فعالان سیاسی و حزبی ترکیه نشان می دهد که فاجعه معدن آماسرا در استان بارتن، به معنی واقعی کلمه، برای دولت اردوغان و حزب عدالت و توسعه، به یک دردسر بزرگ تبدیل شده است.
به همین خاطر است که او برنامه سفرها و دیدارهای خود را لغو کرد و شخصاً همراه با معاون رییس جمهور، معاون خود در حزب عدالت و توسعه و 5 تن از وزرای کابینه به معدن مزبور رفت. او سپس به بیمارستان استانبول رفت و از مجروحین این حادثه عیادت کرد، اما فخرالدین کوجا وزیر بهداشت ترکیه دقایقی قبل از این اقدام اردوغان اعلام کرده بود که حال 5 تن از معدنچیان مجروح وخیم شده و در شرایط نامساعد هستند. بنابراین، امکان افزایش تعداد قربانیان وجود دارد. در واقع اردوغان تلاش کرده تا با اعلام نام قربانیان حادثه بهعنوان شهید و اختصاص اعتبارات ویژه خانواده شهدا به بازماندگان آنها، تا حدودی، مانع از بازتابهای منفی سیاسی و اجتماعی شود. اما واقعیت این است که در شرایط عادی نیز بهخاطر بحران اقتصادی، حزب حاکم درموقعیت سختی گرفتار شده و میتوان چنین پیشبینی کرد که پس از این واقعه، آرای بخش دیگری از کارگران و میلیون ها فردی که ماهانه، کف حقوق و دستمزد 6200 لیره ای دریافت میکنند، به سوی احزاب مخالف اردوغان برود.
اتحادیههای کارگری ترکیه میگویند: خصوصیسازی بخش معدن در سالهای اخیر شرایط کاری را خطرناکتر از پیش کرده است چون صاحبان این معادن خصوصی، به قدر کافی برای تامین امنیت معدنچیان سرمایهگذاری نمیکنند.
روز سهشنبه ۱۳ مه ۲۰۱۴ راس ساعت۱۰: ۱۵ انفجاری در معدن زغال سوما به کشتهشدن صدها کارگر معدن انجامید. آمار کشتهها، ۲۴۵ کارگر اعلام شد و حدود صد کارگر نیز زخمی شدند. محصور ماندن کارگران در عمق ۲۰۰ متری نیز 787 کارگر اعلام شده بود.
در خبرها علت انفجار، ترانسفورماتور و پانلهای الکتریکی بهکار گرفته شده در معدن، ذکر شده است. مواد استفاده شده در ترانسفورماتور و پانلهای الکتریکی بهدلیل کیفیت پایین و غیر استاندارد، عمده عامل انفجار در معادن ترکیه است که تا آن تاریخ بیش از ۳ هزار کارگر کشته و بیش از صد هزار مصدوم برجا گذاشته بود.
بیتردید مسئولیت مستقیم این کشتار فجیع و فجایع دلخراش کارگران، صاحبان سرمایه و دولتهای ضد کارگری ترکیه است.
یاد کارگران جانباخته گرامی باد!
سرودی برای کارگران معدن
به معدن، سرزمین الماسهای سیاه، فرود آمدم
تا زمین گرم شود، دوست من
سالها کلنگ را در این سیاهچالِ نکبتبار چرخاندم
تا فرزندانم لبخند بزنند، دوست من
اما در خانهی ما کسی لبخند نمیزند
میگویند راه برو، میگویند راه برو، میگویند به سوی گرسنگی برو
میگویند الماسهای سیاه تابوت شدهاند، در صورت لزوم بمیر
روزی خواهد رسید که میگویند به کسانی که بیشرمانه گریه میکنند بخند
دیگر صبری برای دروغ ندارم
امروز ما به معدن، سرزمین الماسهای سیاه، فرود نیامدیم.
درود بر تو، دوست
به این چهرههای پژمرده از اشتیاقی مرگبار برای نور،
بزن، بزن، خورشید طلوع کرده است، دوست
دیگر چیزی برای از دست دادن نمانده است
آن ستمدیدگان زیرزمینی به سطح فریاد میزنند
میگویند معادن مال ماست، اگر لازم باشد میگویند مرگ
روز فرا رسیده است، میگویند بزن، دوست
دیگر چیزی برای از دست دادن نمانده است
زونگولداک و اینک سوما
آنها از اعماق زمین آمدند
با خورشیدی بیوقفه در دستانشان
با پژواک قلبهایشان، هر چقدر هم که سرکوب شده بودند،
آنها به آرامی آمدند…
سپس هر روز آمدند، تعدادشان بیشتر شد
با زنان، کودکان و تشویقهایشان
آنها مانند پیشغذای ماست آمدند
مانند تقسیم و به اشتراک گذاشتن نان تازه پخته شده
مانند آب، مانند آتش
هر روز دهانهای جدیدی به دهانهایشان اضافه میشد
پاهایشان به مسیرهای جدیدی میرسید
هر روز پوستههای جدیدی ترک میخورد
گوشهای جدیدی شروع به شنیدن حرفهایشان میکرد
بالاخره شهر شدند
و نام کشور را تغییر دادند
شعر: کمال اوزر
ترانه-موسیقی: گروه یوروم
بهرام رحمانی
یکشنبه ششم اردیبهشت 1405- بیست و ششم آوریل 2026
ضمیمه:
بهرام رحمانی: انفجار سیاسی پس از انفجار معدن و جان باختن بیش از سیصد کارگر در ترکیه!
جمعه ۲ خرداد ۱۳۹۳
لینک این مطلب در سایت لج ور:
http://www.lajvar.se/1393/03/02/28342/
مسئول قتل کارگران در ترکیه و همه نقاط جهان، سرمایه داران و حکومتهای سرمایهداری هستند! بهرام رحمانی
لینک این مطلب در سایت لج ور:
http://www.lajvar.se/1393/02/26/28273/