علی ناظر: امروز بی بی سی (فارسی) گزارش کرد که « شماری از برجستهترین وکلای بریتانیا به دولت هشدار دادهاند که به رسمیت شناختن کشور فلسطین نقض قوانین بین المللی خواهد بود.» و دلیل را معیارهایی می دانند که در کنوانسیون مونته ویدئو قید شده است. « مخالفان استدلال میکنند که فلسطین شرایط قانونی لازم برای تشکیل کشور را طبق معیارهای تعریفشده در کنوانسیون «مونتهویدئو» ندارد. «مونتهویدئو» یک معاهده بینالمللی است که در سال ۱۹۳۳ در شهر مونتهویدئو، اروگوئه، به تصویب رسید. این کنوانسیون در مورد حقوق و وظایف کشورهاست ومعیارهایی را برای شناسایی یک کشور تحت حقوق بینالملل تعیین میکند از جمله “داشتن سرزمینی مشخص، جمعیت دائمی، حکومت مؤثر و توانایی برقراری روابط با دیگر کشورها.”»
کمی به جملات بالا دقت کنیم.
در سالی که اسرائیل به عنوان یک کشور به رسمیت شناخته شد، این کنوانسیون وجود داشت. در آن دوران، صهیونیست ها «قوم یهود» را مردمی «بی سرزمین» (اسکان مردمی بی سرزمین در سرزمینی بی مردم – همان موقع هم، همچون امروز، فلسطینیان ساکن فلسطین را «آدم» و «مردم» نمی دانستند) معرفی می کردند. در آن زمان، که خیزش نژادپرستانه-ناسیونالیستی صهیونیسم در حال پا گرفتن بود، یهودیانی در فلسطین گردآوری می شدند، بخصوص آنهایی که از سرزمین های دیگر کوچانده شده بودند. به مرور زمان، زمین های کشاورزان ساکن فلسطین را که جد اندر جد صاحبش بودند را غصب کردند. یهودیان در آن دوران جمعیت مشخص و دائمی نبودند. حکومت نداشتند و اگر آمریکا و بریتانیا به فریادشان نمی رسیدند، توانایی برقراری روابط با دیگر کشورها را نداشتند؛ و تنها با عملیات «تروریستی»/لابیگری (که کتمان نمی کنند) توانستند بریتانیا وادار به پذیرش طرح بالفور، و تشکیل کشور اسرائیل کنند. با این وجود، و با توجه به رهنمود و معیارهای قید شده در کنوانسیون مونته ویدئو، ملل متحد اسرائیل را به رسمیت شناخت. کسی هم صدایش در نیامد.
اما، و به ناگاه، این کنوانسیون برای «حقوقدانان سرشناس» انگلیسی ایجاد تناقض حقوقی کرده است.
نمی دانم در این دنیای بی شرم، باید گریست یا به حال و روز ستمدیدگان به تلخی خندید؟